Oorzaken en preventie van rugbyblessures

De tackel is het spelonderdeel dat de meeste blessures veroorzaakt. Van alle blessures in het rugby ontstaat 20% door getackeld te worden en 14% door zelf te tackelen. De overige blessures ontstaan meer tijdens bepaalde spelsituaties, zoals een scrum. Tot de algemene maatregelen ter preventie die bij rugby gelden, behoren de warming-up, een juiste trainingsopbouw, scheen- en gebitsbeschermers.

Techniek en spelregels
Bij het rugby worden hoge eisen gesteld aan de tackeltechniek. Het spreekt voor zicht dat deze technieken door regelmatige training onder leiding van een deskundige training onder leiding van een deskundige trainer moeten worden aangeleerd. Goede techniek in combinatie met preventieve nekspiertrainingen en naleving van de spelregels moeten ervoor zorgen dat blessures, in het bijzonder nekletsel, worden voorkomen. Rugby is een mooi voorbeeld van een sprot waarin door aanpassing van de spelregels de blessurekans afneemt. Zo is recent de hoge tackel verboden. Dit betekent dat een speler niet meer bij de hals of nek gepakt mag worden.

Huidaandoeningen
Het ligt in de aard van het spel besloten dat de huid van vooral het gelaat regelmatig wordt beschadigd. Goede EHBO en wondverzorging zullen besmetting voorkomen. Indien zich, ondanks goede persoonlijke hygiëne, toch besmettelijk huidziekten voordoen, is rugby niet toegestaan. Ter voorkoming van schaafwondjes en sneetjes in het gelaat wordt vaseline gesmeerd op de meest uitstekende delen van het gezicht. Preventie van huidinfecties bestaat naast een correcte wondverzorging uit het mijden van een (altijd verontreinigde) spons. Om het inscheuren van de oorschelp tegen te gaan, worden de oren beschermd door deze rondom te tapen.

Bron: "Sportblessures buitenspel"